วันก่อนขณะที่ผมนั่งเล่น Twitter อยู่ตอนกลางดึก ผมลองนึกเล่นๆ ดูว่าถ้าผมจะนำ Twitter มาใช้ต่อยอดให้เกิดรายได้ขึ้นมา ผมจะทำอะไรได้บ้าง?

ความคิดหนึ่งที่แวบเข้ามาในสมองก็คือการขายโฆษณาที่แฝงไปกับข้อความที่ผม tweet ออกไป คนที่อ่านข้อความของผมก็จะได้รับสารจากโฆษณาไปด้วย
อ่านบทความนี้ต่อ

ในยุคของ Web 2.0 ที่ผู้ใช้เป็นผู้สร้างเนื้อหา (User-generated content) ผู้ใช้หลายคนได้สร้างอัตลักษณ์ของตัวเองขึ้นมาบนโลกออนไลน์ อัตลักษณ์นี้มาในรูปแบบของนามแฝงที่ถูกใช้เพื่อให้ผู้อื่นจดจำได้ และมีเนื้อหาที่ผู้ใช้สร้างขึ้นเป็นตัวบ่งบอกภาพลักษณ์และตัวตนของนามแฝงนั้นๆ เนื้อหาเหล่านี้อาจจะเป็นความคิดเห็นตามกระทู้ต่างๆ (เช่น “เข้ามาดู” ของ Mr. Fusion จากพันทิป) รูปภาพสวยๆ ของช่างกล้องสมัครเล่นที่อวดผลงานใน Multiply หรือบล็อกที่ถ่ายทอดความคิดต่างๆ ของผู้เขียนออกมา

เราสามารถเรียกนามแฝงและภาพลักษณ์ตัวตนของนามแฝงรวมๆ กันว่า “แบรนด์”

ใช่แล้วครับ แบรนด์ไม่จำเป็นต้องเป็นชื่อสินค้าเท่านั้น แต่สามารถเป็นสิ่งที่บรรยายลักษณะตัวตนของคุณได้ด้วย
อ่านบทความนี้ต่อ

ได้เห็นโฆษณาในโต๊ะศุภชลาศัย เว็บพันทิป เป็นข้อความจีบหญิงแบบน้ำเน่าๆ เห็นแล้วก็สงสัยว่าเขาขายสินค้าอะไรกันแน่ หนังสือสอนจีบสาวเหรอ? พอคลิกเข้าไปดูถึงได้ร้องอ๋อว่ามันคือโฆษณาแชมพู Clinic Clear For Men แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีนั่นแหละว่าแชมพูมาเกี่ยวอะไรกับจีบสาว แล้วทำไมถึงมาโฆษณาแชมพูในโต๊ะศุภชลาศัยซึ่งคนเล่นส่วนใหญ่เป็นคนชอบกีฬา
อ่านบทความนี้ต่อ

นักการตลาดมีวิธีการแบ่งประเภทแบรนด์หลายวิธี วิธีการหนึ่งที่ใช้กันก็คือ Triangle of Brand Benefit ซึ่งจะแบ่งกลุ่มแบรนด์สินค้าออกตาม benefit ที่ลูกค้าของแบรนด์เหล่านี้ได้รับออกเป็น 3 กลุ่ม

อ่านบทความนี้ต่อ

หลังจากที่ได้เขียนเรื่อง <Google ซื้อ DoubleClick ด้วยเงินสดมูลค่า 3.1 พันล้านเหรียญ นี่คือราคาที่สมเหตุสมผล หรือเป็นราคาที่ต้องการเอาชนะ Microsoft กันแน่?> ซึ่งจะช่วยให้ทุกท่านเห็นภาพของการเคาะราคาอย่างมีที่มาที่ไป ได้เข้าใจว่าทำไม Microsoft ถึงแพ้ ทั้งที่ตัวเองก็มีเงินสดอยู่ในมือสูงถึง 30 พันล้านเหรียญ

บทความนี้จะเล่าต่อว่าเมื่อ Google ได้ DoubleClick มาแล้ว จะเกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นกับโลกออนไลน์ใบใหญ่แต่แบนราบนี้บ้าง?
อ่านบทความนี้ต่อ