วันก่อนขณะที่ผมนั่งเล่น Twitter อยู่ตอนกลางดึก ผมลองนึกเล่นๆ ดูว่าถ้าผมจะนำ Twitter มาใช้ต่อยอดให้เกิดรายได้ขึ้นมา ผมจะทำอะไรได้บ้าง?
ความคิดหนึ่งที่แวบเข้ามาในสมองก็คือการขายโฆษณาที่แฝงไปกับข้อความที่ผม tweet ออกไป คนที่อ่านข้อความของผมก็จะได้รับสารจากโฆษณาไปด้วย อ่านบทความนี้ต่อ »
ในยุคของ Web 2.0 ที่ผู้ใช้เป็นผู้สร้างเนื้อหา (User-generated content) ผู้ใช้หลายคนได้สร้างอัตลักษณ์ของตัวเองขึ้นมาบนโลกออนไลน์ อัตลักษณ์นี้มาในรูปแบบของนามแฝงที่ถูกใช้เพื่อให้ผู้อื่นจดจำได้ และมีเนื้อหาที่ผู้ใช้สร้างขึ้นเป็นตัวบ่งบอกภาพลักษณ์และตัวตนของนามแฝงนั้นๆ เนื้อหาเหล่านี้อาจจะเป็นความคิดเห็นตามกระทู้ต่างๆ (เช่น “เข้ามาดู” ของ Mr. Fusion จากพันทิป) รูปภาพสวยๆ ของช่างกล้องสมัครเล่นที่อวดผลงานใน Multiply หรือบล็อกที่ถ่ายทอดความคิดต่างๆ ของผู้เขียนออกมา
เราสามารถเรียกนามแฝงและภาพลักษณ์ตัวตนของนามแฝงรวมๆ กันว่า “แบรนด์”
ใช่แล้วครับ แบรนด์ไม่จำเป็นต้องเป็นชื่อสินค้าเท่านั้น แต่สามารถเป็นสิ่งที่บรรยายลักษณะตัวตนของคุณได้ด้วย อ่านบทความนี้ต่อ »
ได้เห็นโฆษณาในโต๊ะศุภชลาศัย เว็บพันทิป เป็นข้อความจีบหญิงแบบน้ำเน่าๆ เห็นแล้วก็สงสัยว่าเขาขายสินค้าอะไรกันแน่ หนังสือสอนจีบสาวเหรอ? พอคลิกเข้าไปดูถึงได้ร้องอ๋อว่ามันคือโฆษณาแชมพู Clinic Clear For Men แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีนั่นแหละว่าแชมพูมาเกี่ยวอะไรกับจีบสาว แล้วทำไมถึงมาโฆษณาแชมพูในโต๊ะศุภชลาศัยซึ่งคนเล่นส่วนใหญ่เป็นคนชอบกีฬา อ่านบทความนี้ต่อ »
นักการตลาดมีวิธีการแบ่งประเภทแบรนด์หลายวิธี วิธีการหนึ่งที่ใช้กันก็คือ Triangle of Brand Benefit ซึ่งจะแบ่งกลุ่มแบรนด์สินค้าออกตาม benefit ที่ลูกค้าของแบรนด์เหล่านี้ได้รับออกเป็น 3 กลุ่ม
หลังจากที่ได้เขียนเรื่อง <Google ซื้อ DoubleClick ด้วยเงินสดมูลค่า 3.1 พันล้านเหรียญ นี่คือราคาที่สมเหตุสมผล หรือเป็นราคาที่ต้องการเอาชนะ Microsoft กันแน่?> ซึ่งจะช่วยให้ทุกท่านเห็นภาพของการเคาะราคาอย่างมีที่มาที่ไป ได้เข้าใจว่าทำไม Microsoft ถึงแพ้ ทั้งที่ตัวเองก็มีเงินสดอยู่ในมือสูงถึง 30 พันล้านเหรียญ
บทความนี้จะเล่าต่อว่าเมื่อ Google ได้ DoubleClick มาแล้ว จะเกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นกับโลกออนไลน์ใบใหญ่แต่แบนราบนี้บ้าง? อ่านบทความนี้ต่อ »
